Billeder på siden
PDF
ePub

a

IX. Noni generis est Pseudo-phalæcius dexadúdaßos, qui fit ex duobus spondæis, ac tribus choreis, ut :

Fēmēl | lās om nēs å / micě | prēndi

Quas vul | tu vi 1 di ta men se reno interdum spondæo, et quatuor choreis; cujusmodi

Te in cir co te in omni | bủs li l bellis Tribrachys autem loco spondæi prima in sede positus, occurrit illo versu :

Căměrň / ūm mihi | pēssi | mæ pů | ella Utitur eo Catullus semel, quamvis intermisceat legitimos hendecasyllabos, carmine 55.

Oramus, si forte non molestum est. X. Decimi generis est Glyconius, qui fere constat spondæo, et duobus dactylis, ut :

Jām sēr | vīrè Thă | lāssið, At Veronensis poëta sæpenumero trochæum usurpat in prima sede ; cujusmodi sunt illi:

Cingě tēmpără | florsbůs
Suave o lentis maraci
Flamme um cape lætus buc

Huc ve ni nive o gerens aliquando iambum, ut in hoc

Půēl | læ ēt půě | ri intègri Utitur eo Catullus bis, nempe in duabus odis, quarum prima est dicolos tetrastrophos; constat enim e Glyconio versu et Pherecratio ; singulæ porro ejus strophæ quaternis versibus finiuntur: altera est dicolos pentastrophos, quæ iisdem versuum generibus conscripta est, sed strophas habet e quinis versibus. Carm. 34. Dianæ sumus in fide.

60. Collis o Heliconii. XI. Undecimi generis est Pherecratius, qui fere constat spondæo, dactylo, atque iterum spondæo, ut:

Ēxer | cētě jū / vēntām Catullus tamen in prima sede frequentius trochæum collocat ; cujusmodi sunt

Lütě ūm pědě sõccūm
Frige rans Aga nippe
Semper ingene

rari
Sospi tes ope / gentem
nonnunquam et iambum, ut in illis :

Půēl | læquè că | námūs
Hymen | Hyme | næe

illa pro

cul ra

semel secundo loco spondæum adhibuit :

Nūtri unt hū / mörē Hoc genere versus bis utitur, nempe carmine 34 et 60. cum Gly. conio.

XII. Duodecimi generis est Hexameter; cujus notissima structura. Catullus non raro adhibet spondæum pro dactylo in quinta sede, veluti :

Tempe quæ syl | væ cin , gunt super | impēn | dentes
Non prius

ex il lo fla grantia decli navit
Eruit

dicibus extur bata Hoc genere versus utitur poëta noster bis perpetua serie, Carm. 61. Vesper adest, javenes ! consurgite! Vesper Olympo.

63. Peliaco quondam prognatæ vertice pinus. alternis vero cum Pentametro, a carmine 64. usque ad finem libri. Nonnulli apud nostrum occurrunt hypermetri, cujusmodi sunt exempli causa :

Inde pater divûm sancta cum conjuge, natisque.

Et qui principio nobis terram dedit, auctore. XIII. Decimi tertii generis est Pentameter Elegiacus, æque notus. Est autem Catullus, more antiquiorum poëtarum, in hoc genere nonnunquam duriusculus. qualia enim sunt illa !

Troja virûm et virtutum omnium acerba cinis.
Quam modo qui me unum atque anicum amicam habuit.
Vere, quantum a me, Lesbia, amata, mea, es.
Divûm ad fallendos namine abasum homines

Nec desistere amare, omnia si facias.
Et si qua sunt alia similia.

XIV. Decimi quarti generis est Galliambicus, de quo vid. in Argumento ad Carm, LŠIII.

[ocr errors][ocr errors]

VERONENSIS AD

CORNELIUM NEPOTEM

LIBER.

CARMEN I.
Quoi dono lepidum novum libellum,
Arida modo pumice expolitum ?
Corneli, tibi : namque tu solebas

VARIETAS LECTIONIS.

Caii. Scaliger legit Quinti. Refutatus jam a Passeratio et Vossio.

2. Nonnulli arido perperam. Nam cum in utroque genere occurrat pumer, sicut cinis apud nostrum et finis apud alios [de nostra voce vide exempla apud Barmann. Sec. Anthol. T. II. p. 507.] eúdovias causa h. l. cum plurimis editionibus legendum est arida.

Modeste dedicat poeta libellum suum Nam veteres solebant membranas pubCornelio Nepoti, tamquam benevolo in- licandas pumice expolire, lævigare, et genii sui æstimatori, ac simul ipsins æquare : conf, infra c. XXII. 8. et TiCornelii doctos labores multis extollit bull. III. 1. 9. laudibus.

34-8. Sensus est: Tibi, Corneli, li1. Sensus est: cui dono offeram jo- bellus meus offerendus est; nam, quancosa carmina, novo modo et a nostri li me facias, satis declarasti jam olim temporis more recedente a me jam de- in chronicis tuis. Scripsit enim Corcantala et confecta ? quoi pro cui ex ve- nelius Nepos præter vitas imperatorum teri scribendi modo. vid. Broukhus. ad multa alia temporis injuria nobis erep'Tibull. I. 9. 64. et Observat. Miscell. ta. In his numerautur Chronicorum li. T. I. pag. 134. Adjecta lepidum et no- bri tres, qui h. I. vocantur tres chartæ : vum nullo modo ad externum libri or- nam chartæ, sicut Græcorum xágtai, natum referenda sunt, quod putabat passim vocantur ipsi libri vel volumina. Doctiss. Harlesius in Chrest. Poet. Lat.

Horat. Epist. II. 1. 161. et J. M. Heintzius in Chrest. Poet.

Serus enim Græcis admovit acumina Nam lepidum h. I. est jocosum, festi

chartis. vum, facetum, leporis plenum. Ipse poëta mox c. VI. 16. volo te ad coe

cf. Horat. IV. 8. 21. Ovid. Trist. III. lum lepido vocare versu. Novus vero li- 1. 4. et infra LXVIII. 45. Combellus dicitur, quod Catullus tum pri- plexus autem fuerat Cornelius in his mus ejusmodi jocosa carmiva publici ju- tribus libris unus Italorum (quod nulris faciebat. Pari modo carmina nova lus Romanorum adhuc tentaverat) omvocantur apud Virgil. Eclog. III. 86. et nis ætatis res memorabiles (omne enova fides apud Horatium I. Od. 26. 10. vum), et id quidem multa cum doctrina

2. Arida m. p. expol. h. e. modo ab- et diligentia. Juppiter est exclamatio solutum, et ad umbilicum perductum.

admirationi inserviens. Sic sæpe Græ.

B

5

Meas esse aliquid putare nugas,
Jam tum, cum ausus es unus Italorum
Omne ævum tribus explicare chartis,
Doctis, Juppiter! et laboriosis.
Quare habe tibi, quidquid hoc libelli est,
Qualecunque : quod, o patrona Virgo,
Plus uno maneat perenne seclo.

10

9. Nostram lectionem tuentar Stat. MSS. et edd. optimæ. patrima Scal. patroa Voss. et Vulp. quod ora per virorum tentabat Jovianus Pontanus probante Barthio ad Stat. II. Theb. 651. quod o perenna virgo volebat Munckerus ad Antonin. Liberal. c. 16. quod o Patrone gyro Plus uno maneat perenne secli conjecit Nic. Heinsius in Notis ad Catullum, quæ adjeclæ sunt ejus Adversariis a Burmanno editis a pag. 633—654. nimis audacter! car enim non bene latine Minerva dici possit patrona, quod negat Heinsius, equidem non video. cis w Z&ū, nos : bey Gott! in bis igi- nilale gaudeat. Nam patrona virgo tur libris Cornelius solebat putare (pu- haud dubie est Minerva, quæ perpetuo tavit) esse aliquid (sivaí ti) pretium ali- epitheto dicitur casta, h. I. virgo. Nec quod habere iugas Catulli, carmina le- minus ingeniorum et artium celebratur pida. Eleganter et modeste !

fautrix. Horat. A. P. 385. 8. Accipe igitur hanc qualemcunque libellum, qui sub tutela Minervæ æter

Tu nihil invita dices faciesque Minerva.

[ocr errors]

CARMEN II.

AD PASSEREM LESBIÆ.

Passer, deliciæ meæ puellæ,
Quicum ludere, quem in sinu tenere,
Quoi primum digitum dare adpetenti,

3. Ac patentes Vossius, quam lectionem ex librorum veterum auctoritate reposuisse ait. Sed nostra lectio multo est accommodatior.

Primum statim carmen post dedicationem est lepidissimum. Laudat poëta in illo passerem, quem Lesbia in deliciis habebat, non alio profecto consilio, quam ut aures Lesbiæ permulceat decantalis passeris ejus laudibus, et sic mercedem carminis aucupetur dulcissimam. Quamvis igitur argumentum hujus carminis est simplicissimum, cajus generis multa alia tam veteres, quam recentiores poetæ tractaverint; non defuerunt tamen allegoriarum captatores, qui et hic nescio quid obscæni sub pas

seris nomine latitare subodorarentur. Corradinus de Allio censet adeo, poetam hoc carmine alloqui passerem Les. biæ ægrotantem, sed ipse ægrolasse videtur, cum hæc scriberet. Constat denique, in more positum fuisse apud veteres, ut pueri æque ac paellæ aves ad lusum et oblectationem exquire. rent. Vid. Bochartus Hierozoic. p. 16. cf. Martial. lib. I. epigr. 8.

3. Quoi pr. dig. da. adp. primus digi. tus est extrema digiti pars (die Fingerspitze) άκρον του δακτύλου, Sic prima αφια

« ForrigeFortsæt »