Billeder på siden
PDF
ePub

κείμενος; οὐχ ἅδε πλούτου φρονέουσιν ὄνασις,
ἀλλὰ τὸ μὲν ψυχᾷ, τὸ δὲ καί τινι δοῦναι ὀπαδῶν,
πολλοὺς δ ̓ εὖ ἔρξαι παῶν, πολλοὺς δὲ καὶ ἄλλων
ἀνθρώπων, αἰεὶ δὲ θεοῖς ἐπιβώμια ῥέξειν,
μηδὲ ξεινοδόκον κακὸν ἔμμεναι, ἀλλὰ τραπέζῃ
μειλίξαντ ̓ ἀποπέμψαι, ἐπὴν ἐθέλωντι νέεσθαι,
Μουσάων δὲ μάλιστα τίειν ἱεροὺς ὑποφήτας,
ὄφρα καὶ εἶν ̓Αίδαο κεκρυμμένος ἐσθλὸς ἀκούσῃς,
μηδ ̓ ἀκλεὴς μύρηαι ἐπὶ ψυχροῦ ̓Αχέροντος,
ὡσεί τις μακέλᾳ τετυλωμένος ἔνδοθι χεῖρας
ἀχὴν ἐκ πατέρων πενίην ἀκτήμονα κλαίων.
πολλοὶ ἐν ̓Αντιόχοιο δόμοις καὶ ἄνακτος ̓Αλεύα
ἁρμαλιὴν ἔμμηνον ἐμετρήσαντο πενέσται·
πολλοὶ δὲ Σκοπάδῃσιν ἐλαυνόμενοι ποτὶ σακοίς
μόσχοι σὺν κεραῇσιν ἐμυκήσαντο βόεσσι,
μυρία δ ̓ ἂμ πεδίον Κραννώνιον ἐνδιάασκον
ἐμμενὲς ἔκκριτα μῆλα φιλοξείνοισι Κρεώνδαις·

24. ὀπαδῶν Wordsworth] ἀοιδῶν

24. ψυχᾷ, genio tuo. Hor. Od. 4, 7, 19 cuncta manus avidas fugient heredis, amico quae dederis animo. Aesch. Pers. 827 χαίρετε, ψυχῇ διδόντες ἡδονὴν καθ ̓ ἡμέραν.

27. τραπέζῃ. Vgl. 13, 38. 30. ὑποφήτας. Vgl. 22, 116. Hor. Ars poet. 391 heifst Orpheus sacer interpresque deorum. Vgl. Cic. pro Archia 8, 18 und 12, 31.

31. ψυχροῦ A. S. zu 25, 209. 33. ἀχὴν. Hesych. ἀχῆνες· πένητες. ἠχῆνες· πτωχοί. ἐκ πατέρων. Vgl. 24, 106. Kallim. fr. 66e Schn. οὐ γάρ μοι πενίη πατρώιος οὐδ ̓ ἀπὸ πάππων εἰμὶ λιπερνῆτις.

39. ἐμμενὲς Bücheler] ποιμένες

34. ̓Αντιόχοιο, eines Königs in Thessalien, Zeitgenossen des Dichters Simonides von Keos, der denselben in Liedern verherrlichte.

[ocr errors][merged small]

25

30

35

nannte Aleuas ist nicht der Stammvater des Geschlechtes, ein angeblicher Nachkomme des Herakles, sondern ein denselben Namen führender Zeitgenosse des Simonides, Sohn des Simos. Buttmann, Mythologus II p. 252. (H.)

36. Σκοπάδ. Bei Skopas, einem Machthaber in Thessalien aus dem Geschlechte der Skopaden, hielt sich einst Simonides auf, wie Cic. de orat. 2, 86 berichtet. Als Sieger in den olympischen Spielen wurde Skopas von Simonides besungen. Ein Bruchstück dieses Liedes hat sich bei Platon Protag. p. 339 A flg. erhalten. S. Schneidewin, delect. poes. Gr. p. 379. Bergk, poet. lyr. p. 1115 fr. 5.

38. Κραννώνιον. Zu Krannon in Thessalia Pelasgiotis hatte das Geschlecht des Skopas seinen Sitz. S. Schol.

39. ἐμμενές. ἐμμενὲς αἰεί als Versschlufs fünfmal bei Homer. Κρεώνδαις. Skopas war Sohn des Kreon. S. Plat. Protag. p. 339 A. Patronymicum Κρεῶνδαι, cuius primitivum est Κρέων Κρέοντος, ex nominativi falsa analogia

ἀλλ ̓ οὔ σφιν τῶν ἦδος, ἐπεὶ γλυκὺν ἐξεκένωσαν
θυμὸν ἐς εὐρεῖαν σχεδίαν στυγνοῦ ̓Αχέροντος·
ἄμναστοι δὲ τὰ πολλὰ καὶ ὄλβια τῆνα λιπόντες
δειλοῖς ἐν νεκύεσσι μακροὺς αἰῶνας ἔκειντο,
εἰ μὴ δεινὸς ἀοιδὸς ὁ Κήιος αἰόλα φωνέων
βάρβιτον ἐς πολύχορδον ἐν ἀνδράσι θῆκ ̓ ὀνομαστούς
ὁπλοτέροις, τιμᾶς δὲ καὶ ὠκέες ἔλλαχον ἵπποι,
οἵ σφισιν ἐξ ἱερῶν στεφανηφόροι ἦνθον ἀγώνων.
τίς δ ̓ ἂν ἀριστῆας Λυκίων ποτέ, τίς κομόωντας
Πριαμίδας ἢ θῆλυν ἀπὸ χροιᾶς Κύκνον ἔγνω,
εἰ μὴ φυλόπιδας προτέρων ὕμνησαν ἀοιδοί;
οὐδ ̓ Οδυσεὺς ἑκατόν τε καὶ εἴκοσι μῆνας ἀλαθείς
πάντας ἐπ ̓ ἀνθρώπους, ̓Αίδαν τ ̓ εἰς ἔσχατον ἐνθών
ζωός, καὶ σπήλυγγα φυγὼν ὀλοοῖο Κύκλωπος,
δηναιὸν κλέος ἔσχεν, ἐσιγάθη δ ̓ ἂν ὑφορβός
Εὔμαιος, καὶ βουσὶ Φιλοίτιος ἀμφ ̓ ἀγελαίαις

Boeotorum ratione ad exemplum andronymicorum ut Αβρώνδας (Anm. zu 4, 1) formatum est. (Angermann in Curtius' Stud. I 1 p. 39.)

40. Vgl. Ilias 18, 80 ἀλλὰ τί μοι τῶν ἦδος. Die Gedankenverbindung ist:,, mit dem Genufs des Reichtums ist es für jene Fürsten vorbei, seitdem sie in den Hades hinabgegangen; sie wären aber aufserdem auch vergessen, wenn nicht." (H.)

42. άuv. Vgl. Hor. Od. 4, 9, 25 flg. 44. δεινὸς, der gewaltige Sänger, potens vates (Hor. Od. 4, 8, 26). — ὁ Κήιος, Simonides, der hochgefeierte Dichter, stammte aus Iulis auf der Insel Keos. Er blühte 556-469 v. Chr. und erfreute sich auch der Gunst Hierons I. von Syrakus, wie dies z. B. aus Xenophons Hieron entnommen werden kann.

46. τιμᾶς – ἵπποι. So hat Pindar Ol. 1, 18 den Namen des Rennpferdes Φερένικος verewigt, durch welches Hieron I. von Syrakus den Preis in den olympischen Spielen davontrug. Dasselbe Rofs erwähnt Bakchylides frgm. 6 Bergk p. 1228.

ὠκέες ἵπποι (viel häufiger ὠκέας ἵππους) ist homerischer Versschlufs.

40

[ocr errors][merged small][merged small][merged small]

48. ἀριστῆας Λυκίων, Sarpedon, Glaukos, Pandaros. Vgl. Ilias 2, 876. 5, 105 u. s. w. 49. θῆλυν ein K. Kyknos, Sohn des Poseidon, wurde von Achilleus getötet. [Ein altes Epos, Κύπρια ἔπη betitelt, hatte hiervon erzählt: Proclus Chrestom. in Westphals scriptt. metr. p. 236. Über den Verfasser desselben war man im Ungewissen. Zur Zeit Herodots (vgl. 2, 116) scheint die Meinung, dafs die Kyprien von Homer gedichtet seien, ziemlich verbreitet gewesen zu sein; sonst wird öfter Stasinos als Verfasser genannt. Dafs Theokrit das Epos den Homer nicht beilegte, ist wohl aus dem Plur. ἀοιdoí v. 50, vgl. mit v. 44 und 57, zu entnehmen. H.] Vgl. Ovid Met. 12, 75 flg. Pind. Ol. 2, 82. Wegen seiner weifsen Hautfarbe nennt ihn

Der

Theokrit θῆλυν ἀπὸ ze Schol.: λευκὸς γὰρ ἦν τὴν χροιὰν ἐκ γενετῆς, ὥς φησιν Ελλάνικος. Dichter sagt ἀπὸ, weil die Farbe das weibische Aussehen bewirkte. Matth. Gr. § 573 p. 1330. Ähnlich ist Theokr. 24, 78 zu erklären.

51. τε καὶ wie Pind. Οl. 1, 79. 55. βόες ἀγελαῖαι ist homerische Verbindung.

91

ἔργον ἔχων, αὐτός τε περίσπλαγχνος Λαέρτης,
εἰ μή σφεας φώνησαν Ἰάονος ἀνδρὸς ἀοιδαί.
ἐκ Μοισᾶν ἀγαθὸν κλέος ἔρχεται ἀνθρώποισι,
χρήματα δὲ ζώοντες ἀμαλδύνουσι θανόντων.
ἀλλ ̓ ἶσος γὰρ ὁ μόχθος ἐπ ̓ ᾀόνι κύματ ̓ ἀμιθρεῖν,
ὅσσ ̓ ἄνεμος χέρσονδε μετὰ γλαυκᾶς ἁλὸς ὠθεῖ,
ἢ ὕδατι νίζειν θολερὰν διαειδέι πλίνθον,
καὶ φιλοκερδείῃ βεβλαμμένον ἄνδρα παραινεῖν.
χαιρέτω ὃς τοιοῦτος· ἀνήριθμος δέ οἱ εἴη
ἄργυρος, αἰεὶ δὲ πλεόνων ἔχοι ἵμερος αὐτόν.
αὐτὰρ ἐγὼ τιμήν τε καὶ ἀνθρώπων φιλότητα
πολλῶν ἡμιόνων τε καὶ ἵππων πρόσθεν ἑλοίμαν.
δίζημαι δ ̓, ὅτινι θνατῶν κεχαρισμένος ἔνθω
σὺν Μοίσαις· χαλεπαὶ γὰρ ὁδοὶ τελέθουσιν ἀοιδοῖς
κουράων ἀπάνευθε Διὸς μέγα βουλεύοντος.
οὔπω μῆνας ἄγων ἔκαμ ̓ οὐρανὸς οὐδ ̓ ἐνιαυτούς·
πολλοὶ κινήσουσιν ἔτι τροχὸν ἅρματος ἵπποι.
ἔσσεται οὗτος ἀνήρ, ὃς ἐμεῦ κεχρήσετ ̓ ἀοιδοῦ,

57. φώνησαν Bücheler] ὤνησαν 60. κύματ ̓ ἀμιθρεῖν Warton u. Meineke] κύματα μετρεῖν

63. παραινεῖν Bergk] παρελθεῖν

[merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small]

60

65

70

seiner Handlungsweise zu überzeugen. Vgl. Odyss. 23, 14. Fragm. trag. bei Lykurg gegen Leokr. 92 ὅταν γὰρ ὀργὴ δαιμόνων βλάπτῃ τινά, τοῦτ ̓ αὐτὸ πρῶτον, ἐξαφαιρεῖται φρενῶν τὸν νοῦν τὸν ἐσθλόν, εἰς δὲ τὴν χείρω τρέπει γνώμην, ἵν ̓ εἰδῇ μηδὲν ὧν ἁμαρτάνει u. s. w. (Η.)

――

99

64-65. ἀνήριθμος κτλ. Parataxe statt der Hypotaxe (vgl. 6, 17) möge er, während er im Besitz zahlloser Schätze ist, stets Sehnsucht nach einer Vermehrung derselben empfinden.“ (H.) 65. πλεόνων κτλ. Vgl. Ovid Fast. 1, 211. Hor. Od. 3, 16, 17. 67. ἑλοίμαν. S. Anm. zu 8, 20. 71-72. Noch ist nicht aller Tage Abend; wir können noch vieles erleben."

99

72. Unter ἅρμα ist der Wagen des Helios zu verstehen, ebenso wie sich 1, 140 aus dem Zusammenhang ergibt, welcher doos gemeint ist. πολλοὶ bezieht sich auf die häufige Wiederholung. Vgl. Kallim. Hymn. auf Artemis 27 πολ

ῥέξας ἢ ̓Αχιλεὺς ὅσσον μέγας ἢ βαρὺς Αἴας
ἐν πεδίῳ Σιμόεντος, ὅθι Φρυγὸς ἠρίον Ἴλου.
ἤδη νῦν Φοίνικες ὑπ ̓ ἠελίῳ δύνοντι
οἰκεῦντες Λιβύης ἄκρον σφυρὸν ἐρρίγασιν·
ἤδη βαστάζουσι Συρακόσιοι μέσα δοῦρα
ἀχθόμενοι σακέεσσι βραχίονας ἰτεΐνοισιν·
ἐν δ ̓ αὐτοῖς Ιέρων προτέροις ἴσος ἡρώεσσι
ζώννυται, ἵππειαι δὲ κόρυν σκεπάουσιν ἔθειραι.
αἲ γὰρ Ζεῦ κύδιστε πάτερ καὶ πότνι ̓ ̓Αθάνα
κούρη θ', ἣ σὺν ματρὶ πολυκλήρων Εφυραίων
εἴληχας μέγα ἄστυ παρ ̓ ὕδασι Λυσιμελείας,
ἐχθροὺς ἐκ νάσοιο κακὰ πέμψειεν ἀνάγκα
Σαρδόνιον κατὰ κῦμα, φίλων μόρον ἀγγέλλοντας
τέκνοις ἠδ ̓ ἀλόχοισιν, ἀριθμητοὺς ἀπὸ πολλῶν·
ἄστεά τε προτέροισι πάλιν ναίοιτο πολίταις,
δυσμενέων ὅσα χεῖρες ἐλωβήσαντο κατάκρας·
ἀγροὺς δ ̓ ἐργάζοιντο τεθαλότας· αἱ δ ̓ ἀνάριθμοι
μήλων χιλιάδες βοτάνᾳ διαπιανθεῖσαι
ἂμ πεδίον βληχοῖντο, βόες δ ̓ ἀγεληδὸν ἐς αὖλιν
ἐρχόμεναι σκνιφαῖον ἐπισπεύδοιεν ὁδίταν·

9

λὰς δὲ μάτην ἐτανύσσατο χεῖρας, μέχρις ἵνα ψαύσειε. (Η.)

73. ἔσσεται. Durch den Nachdruck am Anfange des Satzes erhöht hier das prophetische Futurum die Zuversichtlichkeit des Sprechenden. Vgl. Ilias 6, 448 ἔσσεται ἦμαρ, ὅτ ̓ ἄν ποτ ̓ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρή. Theokr 24, 84. 23, 33. Cic. pro Mil. 25, 69 erit, erit illud profecto tempus cum —.

75. "Ilov. S. Ilias 10, 415. 11, 166. 76. Φοίνικες sind hier die Karthager. Plut. Marc. 12 u. a.

77. ἄκρ. σφυρόν, extremam gram. Vgl. Nonn. Dionys. 2, 1 ὣς ὁ μὲν αὐτόθι μίμνε παρὰ σφυρὰ φορβάδος ὕλης. Anth. Pal. 7, 501 Λέσβοιο παρὰ σφυρόν.

79. ἰτεΐνοισί. Die Schilde waren aus Weidengeflecht und mit Leder überzogen. Von ähnlicher Art waren die γέρρα. Vgl. Verg. Aen. 7, 632. Tac. Ann. 2, 14.

80. ηρώεσσι (22, 163 u. 216), homerischer Versschlufs. Ludwich, de hexam. spond. p. 86 f.

75

80

85

90

82. Vgl. die homerischen Formeln αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ ̓Αθηναίη καὶ ̓́Απολλον und Ζεῦ κύδιστε μέγιστε. Theokr. 12, 17.

83. κούρη --Ἐφυραίων. Schol.: τὴν Δήμητραν λέγει καὶ τὴν Περσεφόνην εἰληχέναι τὸ τῶν Συρακοσίων ἄστυ, παρόσον͵ Κορινθίων ἄποικοι οἱ Συρακούσιοι. Εφύρα ist der alte Name von Korinth, der Metropolis von Syrakus. S. zu 15, 91. 28, 17.

84. μέγα ἄστυ, wie z. B. Ilias 6, 392. Vgl. Anm. zu 25, 37. — Λυσιμελείας. Diesen See in der Nähe von Syrakus erwähnt Thuk. 7, 53.

85. ἐχθρ., die Punier (vgl. v. 86
Σαρδόνιον κῦμα), nicht die Mamer-
tiner. κακὰ ἀνάγκα. Hor. Οd.
1, 35, 17 saeva necessitas.
86. ἀγγελλόντων istVersachlufs
Ilias 8, 517.

93. σκνιφαίον, vespertinum. Vgl. Hor. Εpod. 16,51. Theokr. 16, 95 und Anm. zu 25, 56.

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][subsumed][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

νειοὶ δ ̓ ἐκπονέοιντο ποτὶ σπόρον, ἁνίκα τέττιξ
ποιμένας ἐνδίους πεφυλαγμένος ἔνδοθι δένδρων
ἀχεῖ ἐπ ̓ ἀκρεμόνεσσιν· ἀράχνια δ ̓ εἰς ὅπλ ̓ ἀράχναι
λεπτὰ διαστήσαιντο, βοᾶς δ ̓ ἔτι μηδ ̓ ὄνομ ̓ εἴη.
ὑψηλὸν δ ̓ Ιέρωνι κλέος φορέοιεν ἀοιδοί
καὶ πόντου Σκυθικοῖο πέραν καὶ ὅθι πλατὶ τεῖχος
ἀσφάλτῳ δήσασα Σεμίραμις ἐμβασίλευεν.
εἷς μὲν ἐγώ, πολλοὺς δὲ Διὸς φιλέοντι καὶ ἄλλους
θυρατέρες, τοῖς πᾶσι μέλοι Σικελὴν ̓Αρέθουσαν
ὑμνεῖν σὺν λαοῖσι καὶ αἰχμητὰν Ιέρωνα.
ὦ Ετεόκλειοι Χάριτες θεαί, ὦ Μινύειον
Ορχομενὸν φιλέοισαι ἀπεχθόμενόν ποτε Θήβαις,
ἄκλητος μὲν ἔγωγε μένοιμί κεν, ἐς δὲ καλεύντων
θαρσήσας Μοίσαισι σὺν ἡμετέραισιν ἱκοίμαν.
καλλείψω δ ̓ οὐδ ̓ ἔμμε· τί γὰρ Χαρίτων ἀγαπητόν
ἀνθρώποις ἀπάνευθεν; ἀεὶ Χαρίτεσσιν ἅμ ̓ εἴην.

[blocks in formation]

95

100

105

Χάρισιν ἐν Ὀρχομενῷ τῷ Μινυείῳ.
Vgl. Paus. 9, 35, 1.

105. ἀπεχθ. Θήβαις. Erginos, Sohn des Klymenos, Königs zu Orchomenos, überzog die Thebaner mit Krieg und machte sich dieselben tributpflichtig, bis ihnen Herakles zu Hilfe kam. (Schol.) Vgl. Paus. 9, 37. In historischer Zeit bestand zwischen Theben und Orchomenos heftige Feindschaft, und im J. 364 wurde Orchomenos von den Thebanern gänzlich zerstört. Vgl. Schäfer, Demosth. u. seine Zeit I p. 109.

106. μένοιμι. Vgl. Soph. Antig. 228 τάλας τί χωρεῖς οἱ μολὼν δώσεις δίκην; τλήμων μένεις αὖ; d. h. (Schol.) ἐλογισάμην πότερον ἔλθω πρὸς σὲ ἢ μή. (Vählen, Hermes 10 p. 459.)

108. οὐδ ̓, weil der Gedanke vorschwebt:,, ebenso wie gegen meinen fürstlichen Gönner werde ich mich auch gegen euch nicht treulos zeigen." S. zu 5, 55.

109. ἀπάνευθεν. Auf diesem Worte liegt der Ton. Deshalb setzte es der Dichter an den Schluss, um den Gegensatz mit dem folgenden ἅμα hervorzuheben. Wüstemann vgl. Soph. Ant. 682.

« ForrigeFortsæt »