Billeder på siden
PDF
ePub

The sacred cave of Salsette, hewed in the centre of a pyramidal hill, contains a cista of three feet square, [Forbes's Orient. Mem. i. 112.] and what is more singular, excavated rooms with benches. So in the pyramidal caverns of Canareh are found cistas like those in the Great Pyramid: but they are undoubtedly temples or residences and not tombs. And Denon found a stone chest, which he calls a buffet, within the third room of a temple at Medinet Abu.

Babel, which was evidently pyramidal, was not a tomb; neither was the temple of Mexico, which was dedicated to the sun and moon;' nor the great nine-zoned pyramid of Nankien.

Having examined the external and internal arrangement of the pyramid, the stone chest in the centre room next demands attention. This has been generally considered as a triumphant proof that the pyramids were sepulchres; but

were sepulchres; but I think without any just foundation. The shape, as Dr. Shaw has remarked, was not very likely to be employed for a human body, since the height equals the width. It certainly has none of the usual characters of an Egyptian Sarcophagus. It was the custom to form them to the shape of the mummy enclosed, or at least to round them towards the head, as appears by those at the British Museum ; particularly the smaller specimen. It was no less customary to place the mumınies upright, a fact, indeed, naturally resulting from the former. The chest in question is certainly not so placed. I know this fact is attempted to be parried by the counter-assertion that large sarcophaguses are found horizontally placed in the tombs of the kings. But this is arguing in a vicious circle; the purposes of those coffers remain yet to be discovered. It may indeed be said that the pyramidal chest has been moved, and that we cannot decide whether it stood perpendicularly against the wall or not. But it appears to be wedged in by stones, and the attempt to dig beneath it for treasures fixes its position. In conclusion, there are no hieroglypbics on this solitary chest, and in this it differs from all those which are unanimously admitted to be tombs.

Gemelli indeed says that the kings were buried beneath the solar and lunar chambers: and that the way leading to these sepulchres (perhaps like the sloping passage) was called the

way of the dead. Book ii. c. 86. p. 1143. Ed. Valcken. Amst. 83. * The words of Diod. Siculus are express upon this point. Kal kataκληΐσαντες ούτω θησαυρίζουσιν εν οικήματι θηκαίω, εστάντες ορθών προς τοίχον. Diod. Sic. b. i. c. 92. Amst. 1746.

Silius Italicus on the same subject uses the words“ slantia corpora.”.

In DEMOSTHENEM Commentarii JOANNIS SEAGER, Bicknor Wallicæ in Com. Monumethiæ Rectoris.

1. 3.

No. IV.-[Continued from No. LIV. p. 227.] IN Midiam. p. 539. 1. 20. ηνίκα τας δίκας έλαχον των πατρώων τους επιτρόπους, μειρακύλλιον ων κομιδή, και τούτον ουδ' ει γέγονεν είδως, ούδε γιγνώσκων ως μηδέ νυν ώφελον" τότε μοι μελλουσών εισιέναι των δικών, είς ήμέραν ώσπερεί τετάρτης η πέμπτην, εισεπήδησαν αδελφός ο τούτου και ούτος εις την οικίαν, αντιδιδόντες τριηραρχίαν.

Demosth. In Αphob. ii. p. 840. ως γαρ τας δίκας ταύτας έμελλον εισιέναι κατ' αυτών, αντίδoσιν επ' εμέ παρεσκεύασαν, ίν' ει μεν αντιδώην, μη εξείη μοι προς αυτούς αντιδικείν, ως και των δικών τούτων του αντιδόντος γινομένων.

In Μidiam. p. 552. 1. 14. επειδή τοίνυν τούτο το πράγμα ουδε καθ' έν, πανταχή στρέφων, οίος τ' ήν αγαγείν επ' εμέ, φανερώς ήδη δι' εμέ τόν 'Αρίσταρχον έσυκοφάντει.

Nempe, επί τω μετ' εκείνου κάμε προσεκβαλείν αδίκως. p. 555.

In Μidiam. p. 553. 1. 20.-και τούτων τους παρόντας υμίν καλώ μάρτυρας.

και, etiam.-Clausula sunt haec verba compreliensionis que ab αλλά μην ως αληθή λέγω (Ι. 9.) incipit.

In Μidiam. p. 555. 1. 24. δόντα λόγον, και υποσχόντα κρίσιν, περί ών άν τις εγκαλή, τότ' αμύνεσθαι τους αδίκως επ' αυτόν ελθόντας χρή, και τότ', αν αδικούντας oρά τις ου προαναρπάζειν, ουδ' επάγοντ' αιτίας ψευδείς άκριτον ζητείν αποφεύγειν, ουδ' επί τω διδόναι δίκην άσχάλλειν, αλλά μη ποιεϊν εξ αρχής ασελγές μηδέν.

post δρα [vel φωρά] τις deest aliquis infinitivus, e, C. εισαγγέλλειν, vel γράφεσθαι, vel τιμωρείσθαι, vel tale quid.” Reisk.

Subintelligendum videtur αμύνεσθαι χρή post και τότ'.-και τότ', αν αδικούντας oρά τις, est, Idque tum demum, si quis calumniatores suos, ipsos contra leges commisisse quid viderit.

In Μidiam. p. 56ο. 1. 9. αλλα δεινοί τινές εισιν, ώ άνδρες αθηναϊοι, φθείρεσθαι προς τους πλουσίους, και παρεϊναι και μαρτυρείν.

“ Bud.in Comm. meminit alius cujusdam signif. hujus verbi, quam Latine uno verbo exprimi posse negat, ut apud Ρlut. in Antonio, και βασιλέων γυναίκες άμιλλώμεναι δωρεαϊς προς άλλήλας και κάλλεσιν, έφθείροντο προς αυτόν. ubi interpret. Turpiter et indecore eum adibant, sese scilicet illi venditantes, et ad

αν.

nutum ejus expositæ.”—H. Steph. Thes. Gr. L. iv. 139. c.Adde οι Μακεδόνες, αδείας μεν ούσης, έφθείροντο προς τους διδόντας, και τας εκείνων θύρας εθεράπευον. Ρlut. in Eumele. p. 1079. Η. St. et "Αρπαλος μετά χρημάτων πολλών αποδρας Αλέξανδρον εκ της Ασίας τη 'Αττική προσέβαλε, και των ειωθότων από του βήματος χρηματίζεσθαι δρόμος ήν και άμιλλα φθειρομένων προς αυτόν. Ρlut. in Phocione. p. 1978. ed. H. St.

In Μidiam. p. 572. 1. 6. ταύτ' έχεθ' υμείς οι δικάζοντες αεί, παρά των άλλων ωσπερεί παρακαταθήκην, ήν άπασιν, όσοι μετά του δικαίου προς υμάς έρχονται, σώαν υπάρχειν δεί.

υμείς οι δικάζοντες αεί, Vos, quibuscunque, et quocunque tempore, judicare contingat. You who from time to time may happen to sit as judges. Sic infra, p. 585. 1. 24. ει θέλουτε σκοπεϊν και ζητεϊν, ότω ποτ' εισίν υμών οι αεί δικάζοντες ισχυροί, και κύριοι των εν τη πόλει πάντων, άν τε διακοσίους, άν τε χιλίους, άν θ' οπόσους αν η πόλις καθίση.-Herodot. lib. 7. ει γαρ δή βούλoιο επί το αλεί επευφερομένω πράγματι το παν ομοίως επιλέγεσθαι, ποιήσειας αν ουδαμά ουδέν.-Plato, in Menone p. 337. ed. Βasil. prim. και γαρ αύτη τον αεί πλησιάζοντα και απτόμενον ναρκάν ποιεί. Isocrat. Paueg. p. 120. ed. Battie. κοινήν την πόλιν παρέχοντες, και τοις άδικουμένοις αει των Ελλήνων επαμύνουσαν

In Μidiam. p. 578. 1. 14. εμοί μεν, νη τον Δία, και τον Απόλλω, και την 'Αθηνών, (ειρήσεται γαρ, είτάμεινον είτε μη) 39' ούτος (Midias) ως απήλλαγμαι, περιϊων ελoγoπoίει, ένδηλοί τινες ήσαν άχθόμενοι των πάνυ τούτω λαλούντων ήδέως.

ως απήλλαγμαι est forsitan, Ego (Midias) liberatus sum (a Demosthene,) Evasi. sic abundante us quemadmodum sæpe abundat ότι. e. g. supra p. 353. 1. 24. ο γαρ εις την προτέραν γράψας επιστολήν, ήν ενέγκαμεν ημείς, ΟΤΙ έγραφον δ' άν, και διαρρήδην, ήλίκα υμάς εύ ποιήσω, ει εύ ήδειν και την συμμαχίαν μοι γενησομένην,” γεγονοίας της συμμαχίας, ού φησιν ειδέναι τί αν ποιών χαρίσαιτο.-Evang. Matth. xiii. 1. ο δε αποκριθείς, είπεν αυτοίς: ΟΤΙ υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών.Sic infra p. 579. 1. 5, Midias ipse ait, 0TI éyw (Midias) OÚÈV πέπονθα υπό της καταχειροτονίας.

In Μidiam. p. 580. 1. 19. ούτος δε ουδ' αφιέντα αφίησιν.-De falsa legat. p. 377. 1. 11. ουδ' αφιέντων αφίησιν.

In Μidiam. p. 381. 1. 28. ενθυμείσθε, ώ άνδρες δικασται, ει γένοιντο, (ο μη γένοιτο, ουδ' έσται) νύν ούτοι κύριοι της πολιτείας μετά Μειδίου και των ομοίων τούτω, και τις υμών, των πολλών και δημοτικών ανθρώπων, αμαρτων είς τινα τούτων, μη τοιαύθ' οία Μειδίας εις έμε, αλλ' οτιούν άλλο, εις δικαστήριον εισίοι πεπληρωμένον εκ τούτων, τίνος συγγνώμης, ή τίνος ελέου τυχεϊν αν οίεσθε και ταχύ γ' αν χαρίσαιντο ; ου γάρ ; ή δεηθέντι τω των πολλών προσέχοιεν ;

Demosthenem scripsisse credo: ταχύ γ' αν χαρίσαιντο; οίδε γαρ δεηθέντι τω των πολλών προσέχοιεν ;

In Μidiam. p. 582. 1. 12. ουδέν δεινόν, ουδ' ελεεινών Μειδίας πείσεται, αν ίσα μεν κτήσηται τους πολλοίς υμών, ούς νύν υβρίζει και πτωχούς αποκαλεί και δε νύν περιϊόντ' αυτόν υβρίζειν επαίρει, περιαιρεθη.

Legi posset, et melius forsitan, & δε νύν, περιόντ', αυτόν υβρίζειν επαίρει, περιαιρεθή. περιόντ’ in nominativo, Superhua, Abundantia.

In Μidiam. p. 589. 1. 28. πλούσιοι πολλοί συνεστηκότες, και άνδρες αθηναίοι, το δοκείν τινές είναι δι' ευπορίαν προσειληφότες, υμών παρέασι δεησόμενοι.

F. πάρεισι.

In Μidiam. p. 588. 1. 10. και γαρ, ει μεν, ώ άνδρες αθηναίοι, τόθ', ότ' ήν η προβολή, τα πεπραγμένα ο δήμος ακούσας απεχειροτόνησε Μειδίου, ουκ αν ομοίως ήν δεινόν. και γαρ μη γεγενήσθαι, και μη περί την εορτήν τα αδικήματα ταύτ' είναι, και πολλά αν είχε τις αυτόν παραμυθήσασθαι.

τις) των τότε δικασάντων, του δήμου, δηλόνoτι.-Heret Wolfus. Taylorus refert tos ad Demosthenem ipsum. Verum non potuit Orator ipse vel de facto vel de qualitate dubitare ; de illis aliquis, qui tunc judicarunt őr' ju in Apoßorin, cum in re præsenti forsitan non fuisset, dubitare potuit.- Locus ita explicatus nec Reiskii emendatione egere videtur.

In Androlionem. Argum. poster. p. 590. 1. 11. διεϊλον εαυτούς (Senatores quingenti Αthenienses scilicet) εις δέκα μερίδας κατά τας φυλάς ανά πεντήκοντα. τούτους γαρ εκάστη φυλή προεβάλλετο. ώστε συνέβαινε τους πεντήκοντα άρχειν των άλλων ανά τριάκοντα ημέρας. αύται γάρ αι τριάκοντα πέντε ημέραι εισί το δωδέκατον (Felicianus et Wolfius δέκατον recte) μέρος του ενιαυτού. Legendum, ώστε συνέβαινε τους πεντήκοντα άρχειν των άλλων ανά τριάκοντα ΠΕΝΤΕ ημέρας. et sic in Hervagiana secunda.

In Androtionem. p. 595. 1. 9. ουχ, ότι πολλάκις ήμάρτηται δήπου πρότερον, διά τούτ' έπεξαμαρτητέον έση και νύν, αλλά τουναν τίον, άρκτέον, ως ο νόμος κελεύει, τα τοιαύτα ποιεϊν αναγκάζειν από σου πρώτου, συ δε μη λέγε ως γέγονε τούτο πολλάκις, αλλ' ώς ούτω προσήκει γίγνεσθαι. ου γαρ εί τι πώποτε μη κατά τους νόμους επράχθη, συ δε τούτ' εμιμήσω, δια τούτ' αποφύγοις αν δικαίως, αλλά πολλά μάλλον αλίσκοιο. ώσπερ γαρ εί τις εκείνων προήλω, συ τάδ' ουκ αν έγραψας, ούτως, αν συ νύν δίκην δως, άλλος ου γράψει.

Luculentam hanc argumentationem pæne 'repetit Demosthenes in Aristocrat. (p. 653.) μη δη τούθ' υμών είτε λέγειν, ως γέγονεν, αλλ' ως έστι δίκαιον γενέσθαι" μηδ' ως έτεροι δικάσαντες εκύρωσαν

εκείνα, άλλ' υμάς αυτους αξιoύτε διδάσκειν ως δικαιότερ' ημών περί τούδε λέγουσιν.-- έτι τοίνυν έμοιγε δοκεί και σφόδρα αναιδής ο τοιούτος είναι λόγος, ως γέγονεν και πρότερον τισιν άλλοις τοιαύτα ψηφίσματα. ου γαρ, εί τι πώποτε μη κατά τους νόμους επράχθη, συ δε τούτ' εμιμήσω, δια τούτ' αποφεύγειν σοι προσήκει, αλλά τουναντίον πολύ μάλλον αλίσκεσθαι δια ταύτα' ώσπερ γαρ εί τις εκείνων εάλω, συ τάδ' ουκ αν έγραψας, ούτως αν συ νυν αλώς, άλλος ου γράψει.

Operæ pretium erit ista Ciceronis conferre: Quid igitur dicet? Fecisse alios. Quid est hoc? utrum crimini defensio, an comitatus exsilio quæritur ? Tu in hac republica, an in hac hominum libidine, et (ut adhuc habuit se status judiciorum) etiam licentia, non ex jure, non ex æquitate, non ex lege, non ex eo quod oportuerit, non ex eo quod licuerit, sed ex eo quod aliquis fecerit, id quod reprehenditur recte factum esse contendes ? illud-eadem ista ratione defendes, fecisse alios ? Ut ego assentiar orationi, defensionem tamen non probabo. Potius enim, te damnato, cæteris angustior locus improbitatis defendendæ relinquetur, quam, te absoluto, alii, quod audacissime fecerunt, recte fecisse existimentur. In Verr. 111. 205, 206. Desinite dubitare, utrum sit utilius propter multos improbos uni parcere, an unius improbi supplicio multorum improbitatem coërcere. ibid. 208.-in quos aliquid exempli populus Romanus statui putat oportere, ab iis tu defensionis exempla quæris ? ibid. 210. -Homines in judiciis ad crimen defendendum, non, quid fecerit quispiam, proferre solent, sed quid probarit. ib. 213.

In Androtionem, p. 597. 1. 3. οίομαι γαρ αν μηδένα αντειπείν ως ουχ όσα πώποτε τη πόλει γέγονεν, ή νύν εστίν, αγαθά ή θατέρα, ένα μηδέν είπω φλαϋρον, εκ της των τριήρων τα μεν κτήσεως τα δ' απουσίας γέγονεν.

Ο superstitionerm scrupulosam! o aures fastidiosas ! θατέρα pro κακά. Subit illud Popii;

To rest the cushion and soft Dean invite,

Who never mentions hell to ears polite. [This is a fact. A Dean of Peterborough, preaching at court, threatened the sinner with punishment in “ a place, which he thought it not decent to name in so polite an assembly."]

In Androtionem. p. 598. 1. 11. ώστε δικαίως, ώ άνδρες Αθηναίοι, τηλικαύτην έχουσών ροπήν έφ' εκάτερα των τριηρών, όρον τούτον τεθείκατε τη βουλή πότερ' αυτήν δεί λαβείν την δωρεάν ή ού. ει γαρ πάντα τάλλα διοικήσειε καλώς, δι' ών δε τότε τεξαρχής ταύτ' έκτησάμεθα, και νυν σώζομεν, ταύτας μη ποιήσαιτο, (τας τριήρεις λέγω) ουδέν εκείνων όφελος. την γαρ των όλων σωτηρίαν πρώτον υπάρχειν δεί παρεσκευασμένην τω δήμω.

« ForrigeFortsæt »