Billeder på siden
PDF
ePub
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]
[ocr errors]
[merged small][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small]

latet γιγγλιμος ώτων. Ιd patet ex Εunico apud Ρolluc. Χ. 10.
Λαβού συ των ώτων, φίλησαν την χύτραν: quem locum cum multis
aliis citat Boissonad. ad Αristen. I. 24. p. 552, ώτων λαβομένη.

Μιαίνεσθαι και εκμιαίνεσθαι» το όνειρώττειν Σοφοκλής.
Μιαιφόνος φονεύς:

Αtqui pertinet Σοφοκλής ad Μιαιφόνος: cf. Electr. 495. sed Aristophanicum est Μιαίνεσθαι: cf. Ran. 753. εκμιαίνομαι. Ηinc emenda Catullianum Bibamus, mea Lesbia, atque amemus legendo et inquinemus.

Μισητή-μισηται δε γυναίκες ολίσβωσι χρήσoνται. Lege ολίσβους χρήσωνται. Εst particula tetrametr. Anapest.

Νυνί μ' έπεισας, μάλλον νύν λέγω. Ιta Ms. Lege A. νυνί μ' έπεισας: Β. μάλλον ούν λέγ" έω. Ubi λέγ" est λέγειν. Redde tū omitto. Vid. Cl. J. N. 52. p. 367. dető sæpe depravato.

Νούς ουκ ένι Κενταύροις· At Ηesych. Nούς ου παρά Κενταύροις. Inde corrigas Phot. Των δυνατών τι κέλευε Ου γαρ νούς παρά Κενταύροισιν. Teleclidis esse fragmentum patet e Phot. Τάδ' ου παρά Κενταύροισι-Τηλεκλείδης τισι. Ubi latet in time fabulæ nomen, fortasse Tίσει, cujus argumentum poterat esse similis Cratini Neboer. Verba ipsa sunt ex ore Peisandri, uti patet ex Hesychio. Illud τάδε viam ducit ad τάδε δράν, que verba Κενταύροίσιν sequi debent. .

ΟμούΔημοσθένης εν τω κατ' 'Αριστογείτονος φησιν, Ομού δισμύριοι πάντες Αθηναίοι, αντί του εγγύς έστι δε τούτο πολύ παρα Αττικούς ως και Μένανδρος: ήδη γαρ του τίκτειν ομού: Ιta Merlandreumm quoque Suidas citat: ubi Toup. versum supplet ex ingenio "Hon γαρ έστιν ήδε τω τίκτειν ομού. et sic R. Ρ. in textu. Atqui Comici verba bene conservavit Schol, ad Apoll. Rhod. 11, 121. Oμού δε τω τίκτειν παραγίγνεθ' η κόρη: quo respexit Dionys. Hal. A. R. 1. 29. p. 62. και γάρ ομού τω τίκτειν την κόρην είναι. Vid. Menandri Fragm. Inc. 225. Alterum vocis duoü exemplum prebet Suid. e Menandreo Εστίν δ' ομού το χρήμα : quod Clericus, opinor, prætermisit.

Πέμπειν το πομπεύειν: Μένανδρος Υποβολιμαίω ή 'Αγροίκα" Μικρά Παναθήναια έπει δι' αγοράς πέμποντά σε, Μοσχίων, μήτηρ εώρα της κόρης εφ' άρματος. R. P. cum Bentleio επειδή : imalim, αγ είπ, ου-άρματος;

Πηλέως μάχαιρα" παροιμία ταύτην αναγράφει και 'Αριστοφάνης ούτως μέγα φρονεί μάλλον και Πηλεύς εν τη μαχαίρη» έδόκει σωφροσύνης γέρας Ηφαιστότευκτος ήν ειλήφει μάχαιραν ο Πηλεύς. Ιta fere Suid. exceptio, επί τη μαχαίρα και έδόκει. Αt Ηesych. Πηλέως μάχαιρα" παροιμία ην εκπλήρους 'Αριστοφάνης αναγράφει ούτω μέγα φρονεί μάλλον και ο Πήλευς τη μαχαίρα έδόκει γαρ σωφροσύνης είληpévar. In Hesychio latent Conici verba, Glossam ita refingen

Mid:

[merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]

do; Πηλέως μάχαιρα παροιμία ην εκπληρώσας 'Αριστοφάνης εν Γήga φησι. Ούτω μέγα φρονεϊ; Μάλλον ή Πηλεύς: Τιή; Μάχαιραν έδόκει σωφροσύνης ειληφέναι. Ηφαιστότευκτον Τού το γέρας ; [Γήρως άρ ήν.] Fuit sermo de Pericle; qui σώφρων erat et μάχαιραν gerebat inutilem, sicut Peleus senio confectus. Nunc tandem intelligitur Coniici fabulæ argumentum. Hanc glossam Aristophani tribuit Dobræus. Sed fallitur Vir doctissimus: errat quoque Reisigius inde expiscatus supplementum Aristoph. Nub. 1059.

Πόσθιον" αιδοίον και την Αφροδίτην. Lege Nή την e Thesm. 154. Νη την Αφροδίτην ηδύ γ' άζει ποσθίου.

Ραδαμάνθυος όρκος οίς ήν μέγιστος όρκος 'Εν παντί λόγω κύων, έπειτα χήν, θεούς δ' έσίγων. Κρατίνος Χείρωσι. Ιta versus distribui debent. Senarios voluit Porson, alios Gaisford, ad Hephæst. p. 17. Sunt lamb. Tetr. Cat. Obiter moneo, quod Κύων intelligitur Cleon, et χην Λάμπων, uti patet e Schol. ad Av. 521.

Ράζειν και Ρύζειν" το υλακτεϊν. "Έρμιππος Ευρώπη: Ρυζον άπαντας απέδομαι τους δακτύλους από τούτου δε επί τούς πικραινομένους και σκαιολογούντας μετηνέχθη: Κρατίνος Δηλιάσιν, "Ινα σιώπη της τέχνης ράζωσι τον λοιπόν χρόνον και εξής "Έρραζε προς την γήν· ο δε σκαρίζει κάτέπαρδε. Αt Suid. ρύζων--και πέπoρδε. Ρorson δ' εσκάριζε κάπέπαρδε: et Meinek. in Cur. Crit. p. 26. εσκάριζε post Pierson. ad Μer. p. 36. Mihi vero displicet άπαντας. Malim άπαστος. Cf. Ρherecrat. apud Αthen. VΙΙ. p. 316. όποταν δ' ήδη πεινώσι σφόδρα-νύκτωρ περιτρώγειν αυτών τους δακτύλους. Mox plane meum εκ σιωπής fuetur Ed. Τ. 1084. 'Εκ της σιωπής τήσδ' αναρρήξει κακά.

Σιωκολλος: νεοκορος: Εύπολις. Ιta Ms. at R. P. Σιωκομος: νεώκορος. Ιpse malim Σιώκορος. Ubi σιω est Laconice pro θεώ.

Στρατοφάνη-Μένανδρος Σικυωνίων Στρατοφάνη λιτόν ποτ' είχες χλαμύδιον και πελα ένα. Ιta Ms. at R. P. cum Toupio ad Suid. V. Παίδες legit παϊδ' ένα. Μihi placet-Στρατοφάνη λιτόν ποτε Είχες χλαμύδιον" ήν καλ" Πελλήνι (i. e. καλόν Πελλήνιον) De veste Pellenica vid. Toup. ad Suid. T. 11. p. 586.

Ταύτα πράσσων φάσκανήρ ουδέν ποίων: Κρατίνος "Ωραις. ή γαρ παροιμία επί των μηδεν πoιoύντων. Fuit versus lamb. Octonar. -ταύτα πράσσων "Εφασκ’ ανήρ ουδέν ποιών. Pericles innuitur, quem sugillat idem Comicus apud Plutarch. 1. p. 160. záma's γαρ αυτό (scil. το 'Ωδείον) Λόγοισι, προάγει Περικλέης, έργοισι δ' ουδε κινεί.

Τευτάζειν-Φρυνίχος δ' εν Μύσταις Μάστιγα δ' εν χερσίν έχων τευτάσθαι.-Ibi χειρούν voluit Ruhnk. ad Τim. p. 182. probante R. P. ad Equit. 823. immerito; nam scripsit Comicus pedotin' ώδ' εν χερσίν έχων τευτασθαι. De ώδε histrionico

De made histrionico pauca dixi ad

[merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Æsch. Suppl. 485. hodie satis est allegare Eupolideum apud
Phot. et Suid. "Ωδε-Ουκ, ήν φυλάττη γ' ώδ' έχων την ασπίδα.

Την χείρα προσφέροντα την θεόν καλείν. Βοηλάτης έκ κώμης άμαξαν άγων και ταύτης εμπεσούσης εις κοιλώδη φάραγγα δεόν βοηθείν αργός ίστατο τω Ηρακλεϊ προσευχόμενος εκείνον γαρ εκ πάντων των θεών ασπαζόμενος ετίμα" δ' δε θεός επιστας είπε των τροχών άπτου και τους βόας νύττε και τότε τω θεώ εύχου όταν καυτός τι πoιής μη μέντοι γε μάτην εύχου. Ηinc negotio nullo potest erui fabula Choliambica, quam Elegiacus reddidit Anenus.

Βοηλάτης τις ηγ' άμαξαν εκ κώμης:
της δ' εμπεσούσης είς φάραγγα κοιλώδη,
δεόν βοηθείν, αργός σταθΗρακλεί
προσευχόμενος, δν πλείστα των θεών πάντων
ήγαλλ' αεί τιμαίσι: « Τών τροχών απτου,

και τους βόας νύσσ',ο θεός είπεν εγγύς στας,

« αυτός τι δρών, τους θεούς τότή μάτην εύχου. Inter haec ήγαλλ' αεί τιμαϊσι amice conspirat cum Aristoph. Thestm. 129. άγαλλε Φοίβον τιμά: neque distat Pac. 400. θυσίαισιν-άγαλούμεν αεί. Mox εγγύς στας nihil est nisi επιστάς. Certe εγγύς in tali re fuit usitatum. Postremo verba Αυτός τι δρών plane tuetur versus similis apud Suid. Αυτός τι νύν δρών είτα τους θεούς κάλει: quocum confer alterum e Mythis (Ν.247.) apud Suid. Συν Αθηνά και χείρας κίνει. Εuripidis fuit versus Τον χείρα προσφέροντα χρήν θεόν καλεϊν citatus a Plutarcho in Lacon. Apophthegm. T. 11. p.

Yποικουμεϊν λεληθός τι μύσος υπoικουρούν αντί του υποτρεφόμενον και ενδομυχούν. Ηoc dicere vult Lexicographus υπoικουρείν esse hic sensu passivo. Exstat certe compositum active in Thesm. 1168. Α νύν υπoικουρείτε, necnon simplex in Ach. 1060. οίκουρη néos. Et sane Comico eidem, ni fallor, pertinet hæc glossa. Nempe in Vesp. 463. legitur 'Αρα δήτ' ουκ αυτά δηλα τοϊς πένησιν η τύραννις ως λάθρα μ' ελάνθανυπιούσα. Ιbi Ms. Rav. ελάμBar'. At scripsit Aristophanes 'Αρα δήτ' ουκ αυτά δηλα Manifesto scriptura vulgata τους πένησιν ή τύραννις

nihil aliud est quam e glossa. ως υπoικουρεϊ λε

Neque hic locus est unicus,

SN: ληθότος τι μίσος.

ubi verbum idem eædem fabule restitui debet, ope gl. Photianae Οικουρουμένης της ασφαλώς τηρουμένης" και, Υπoικουρουμένης υγρότητος, ήτοι της ενδομυχούσης και ένδον κατεσπαρμένης. Verum hujusmodi supplementa teampus aliud postulant. .

Υπηγέμια-'Αριστοφάνης Δαιδάλω. 'Ενιότε πολλαι των άλεκτρυόνων βία Υπηγέμια τίκτουσιν ωα πολλάκις. R. P. εν ίστε: At lon

[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]

ένιότε, verum πολλαι est mendosum. Lego Ενιότε πολιαι των άλεκτρυόνων βία Τίκτουσιν. Β. αίς γ' υπονέμι' ώα πολλάκις. llud πολιαι aliquatenus convenit cum Ρopiano, ,

There swims no goose so grey, but soon or late,

'Twill find some honest gander for its mate. Φάλαγξ· θηλυκώς ο αράχνης. Πλάτων Eλλάδι: 'Εοίκασιν ημίν οι νόμοι τούτοισι τοϊσι λεπτοίσιν αραχνίοις & τοϊσι τοίχοισιν ή φάλαγξ upalvei. Hic quoque R. P. senarios effecit. Melius ibi 'Tetra nietros viderunt Meinek. Cur. Crit. p. 39. et Reisig. Conject. p. 16. et correxerunt είξασιν. Ιpse lego Εξασιν ημών-λεπτοϊς Είν' αραχνίοις-τοίχοις- Infinitivi αι per crasin cum & con. jungi solet. Vid. mea ad Æsch. Eum. 939.

Φιλοσοφείν: αντί του πονείσθαι» Φιλοσοφεί δε τούτο όπως καταπράξηται τον γάμον. Ρorson in senarios dispescuit, lectis τούθ' et καταπράξεται. Εst Trochaicus, modo legas Φιλοσοφείν δεί τούθ' όπως παίς καταπράξηται τον γάμον.

Φιμοί φιμός δέ έστινό καλούμενος κημός, εις δν ενεβάλλοντο. Δίφιλος δέ φησιν, "Ελκ' εις μέσον τον φιμών ως άν εμβάλη. Ηoc intelligi nequit. Scripsit Comicus "Ελκεις μέσον μ', εις φιμών ως αν εμβάλης; ubi parodia est Euripidei Orest. 265. όχμάζεις, ως βάλης ές Τάρταρον. Cf. et Ach. S79. Εισελκύσας γάρ μ' εις το βουλευτήριον: necnon, quod ad μέση, Eccl. 258. "Ελκωσι-μέση γαρ ουδέποτε ληφθήσομαι.

G. B.

Μέσον μ'

ON THE PYRAMIDS OF EGYPT.

My purpose in this disquisition is to prove that the Pyramids were not sepulchres, but CAVERN ORACLes dedicated to the mysteries of Sar- Apis, or the Lord Apis; and in order to simplify the discussion as much as possible, I shall confine myself chiefly to the pyramid of Cheops.

Although the most common opinion is that these extraordinary buildings were intended for tombs, there are many other theories of their destination. One is that they were granaries of Joseph, This may be confuted by the smallness of the rooms and the time required in building. Another that they were observatories;

[ocr errors]

! Nicetas, Nonnus, Stephanus, &c.

which is accusing the builders of great absurdity, as the neighbouring rocks called Gebal Mokattam were better calculated for that purpose without the prodigious labor and expence. The Arabians' think that they were a refuge from the flood; but that opinion requires no answer. As sun-dials they would have failed. Shaw and Bryant believe them to be temples, and the Sarcophagus, a lustral tank. Pauw considers the great pyramid as the tomb of Osiris. But Strabo, Diodorus, Pococke, Norden, and indeed, the great majority, ancient and modern, believe that it was the tomb of Cheops. It is from this latter opinion that I humbly venture to dissent. It is necessary to grapple with it in order to establish mine; which is, that they were edifices built for the celebration of cavern mysteries, like the caves of Delphi, Trophonius and Mithra: and perhaps used occasionally for the preservation of national treasures and records: as was the case with the cella and sekoi, called in Scrip ture oracles, of many ancient temples. This theory, I believe, stands nearly single: its chief points of resemblance are with those of Bryant and Pauw.

When we consider the splendid machinery of the Egyptians, their inclinations, their public shows, their judgment of the dead, their Theomania, if the term may be used, and all the sublime paraphernalia of that creed, from whence the visions of poetry derive their origin, it is hard to imagine, that they would seek to honor a monarch by sneaking his body, like that of a malefactor, through a variety of obscure and needlessly intricate passages, Yet this upon the supposition in question must have been done. And indeed there is a difficulty which meets us on the first step, though hitherto little regarded. The sarcophagus supposed to be the tomb of the buried monarch could not easily have been admitted through the common entrance passage; it could not have passed the end of the first gallery; nor could it have entered by the well. How then was the defunct to be buried? Would the friends of the deceased, with that peculiar affection for splendid inhumation, which was the passion of their country, conduct it in their arms to the central hall. Even this was impossible. Then the body must have been dragged (by cords perhaps) to its repository. Can this opinion be admitted in the teeth of

· Morat Alzeman. Ibn abd Alhokm, Murtad Ebd Gab Khondemir in Khelas : Alakhar. Yarikh al Thabari ascribe them to Gian ben Gian, a preadamite.

2 Ebn Abd Alhokm affirms this, and that the priestly archives were deposited within in chests of black marble.

« ForrigeFortsæt »