Billeder på siden
PDF
ePub

Eoo extremas habitant sub limite terras.
Scilicet hic (si vera fides) sese obvia contra
Porrigit exiguo disjuncta America ponto.

Hæ tibi, Alexiada, laudes, hæc omnia solus
Eruere obscura potuisti condita nocte,
Solus et ad summum potuisti educere culmen.
At neque ego meritis sperem tibi munera laudis
Digna dare; hæc humili tantum lusisse Camoena
Et juvat, et sacræ accendit spes æmula famæ.
Illa tibi, quales decet, instaurabit honores,
Illa tui jam nunc solii columenque decusque,
Illa pari gressu jam nunc et viribus æquis
Virtutes Catharina tuas laudesque secuta.

ABBOT, ,
1777.

EX ÆDE CHRISTI.

IN PHOTII LEXICON NOTÆ.

Index glossarum, quas Porson aliique aut male corrigunt aut penitus negligunt emendare.

'Αδιάφθορον άμωμον λέγεται δε αδιάφθορον και το μήπω μετ' ανδρος παιδασκάριον γεγονός, ως Μένανδρος ΚΑIΜην αδιάφθορον. Lege ΚΓΙΝης. Fuit versus Παιδισκάριον, κλίνην αδιάφθορον, [δέχου]. Certe exstat Παιδισκάριον in Menandr. Πλοκίω. Fr. 1.

'Ετιθήνευσεν· ουκ ετρόφησεν. Dele ουκ. "Ετος μάτην. Insere ουκ.

Εψητοί πληθυντικώς τα ιχθύδια, ως αφυίαι και μεμβράδες. Εύπολις Αιξίν. Και της λοιπάδος ένεισι δ' εψητοί τινες: R. Ρ. λοπάδος. Malim et Α.ένεισ', 78, έψητοί. Β. τίνες ; Ita enim τίνες scribitur in Alcæi Comic. apud Athen. Jul. p. 110. et Polluc. VII. 23. Διπύρους τε θερμούς. Β. οι δίπυροι δ' εισίν τίνες; necnon in Alexid. apud Αthen. VΙΙ. p. 301, και γαρ έψητοι-Β. τίνες ; Α. Παρήσαν ημίν Δαιδάλου. Β. πώς; Α, τα καλά γαρ "Απαντα Δαιδάλου καλούσιν έργα [νύν].

Ζητείν επί του βούλεσθαι τιθέασιν 'Αττικοί μή δε συ ζήτει τι πύθεσθαι. Βene vidit R. P. hic latere versiculi partem. At non vidit ibi latere Aristophanis supplementum in loco maxime corrupto, quem alibi corrigam.

Η δ' ος-και ήν δε εγώ, αντί του έφην δε εγώ παρ' δ δη και "Ερμιπτος εν 'Αθηνάς Γοναϊς, ησίν, αντί του φησίν, ο Ζευς διδωνω πολλάς

φησί τούνομα. R. Ρ. νult “Ο Ζευς, δίδωμι Παλλάς, ήσι, τούνομα. Atqui istud joi non ex ore Jovis, quem decuit linguam Atticam probe callere, verum ex ore nescio cujus barbari venit. Exstat φuidem in Ban. 37. παιδίον παί ημί παί. Αt manifesto scripsit Comicas παιδίον, παί. Ην τί, παί; Εtenim Xanthiam, Bacchi ad jussum, fores pulsantem Hercules illico sciscitatur, quid negotii sit. Meum ήν τι plane tuetur illud τουτί τί ήν in v. 39. Malim igitur in Consci fragmenta -. ο Ζαυάνας: Σιδώνι πουλος λαός ησί τούνομα. Ηuc enim referri debet gl. Hesych. Ζαυάνας: θεός τις εν Σιδώνι. Fuit Ζαυάνας, opinor, pro Ζεύς άναξ. Hujusmodi Barbarismos Comici amabant. Vid. Ach. Av. et Thesm. de quibus omnibus olim alii statuebant, quod et Brunckius ad Ach. 100. quo judice non multum refert quonam modo barbaræ illæ voces scribantur, modo constent numeri.' At sententiam ejus jure deridet Hotibius, qui tamen locum ipse non emendavit. Certe in Thesm. barbarica sunt intellectu facilia, neque minus facilia sunt in Ach. et Av. Sed de his alias. Ηic vero meum πουλύς aliquatenus fuetur lectio Suide διδόναι πολύ.

Ηρακλείαν λίθον τινές την Μαγνήτιν απέδοσαν, διά την Ηρακλείαν της Μαγνησίας: ένιοι δε ότι η μεν επισπωμένη τον σίδηρον Ηρακλειώτις, η δε Μαγνήτις ομοία έστιν αργύρω ως Ευριπίδης εν Οινεί τας βροτών γνώμας σκοπών ώστε Μαγνήτις λίθος την δόξαν έλκει και μεθίστησιν πάλιν ου λέγει νύν υπό της Μαγνητίδος λίθου τον σίδηρον, αλλά την των θεωμένων δόκησιν έλκεσθαι πλανωμένην ως επ' αργύρω.

Ita Suid. emendatius quam Phot. Ms. Ubi Salmasius propter illud θεωμένων legebat σκοπούντων. Αtqui verba ultima pertinent ad scriptorem, cujus erat gl. Ηρακλείαν λίθον. Comicus etenim, ut opinor, scripsit-[δυ λέγουσι]

την των θεατών δόξαν ως σίδηρον Ηράκλειαν

έλκειν λίθον πλανωμένην, υπόξυλον ποιητήν. Huc enim respicere videtur Schol. Ms. in Hermogen. apud Bastium in Gregor.de Corioth. p. 241. qui cum eo probe contulit.

Phrynich. Arab. in Lex. Bekker. p. 67. Υπόξυλος ποιητής, ρήτωρ και φίλος και τα όμοια" είρηται κατά μεταφοράς των από ξύλου πεποιημένων σκευών, οίς επιπολής ελήλαται άργυρος ή χρυσος, και τίθεται επί των πονηρών μέν ευτυχεϊν δε επιεικών. Βrevius vero Etymol. “Υπόξυλος, ο κίβδηλος, ως υπόχαλκος, ούτως 'ΑριστοDárns. Probe igitur Comici fragniento restituto, facillime restitui potest Euripideum, quem Comicus respexit.

Υπάργυρος γαρ τας βροτών γνώμας σκοπών
Ρήτωρ σίδηρον ώστε Μαγνήτις λίθος

Την δόξαν έλκει και μεθίστησιν πάλιν. Ιta optime inter se conveniunt “Υπάργυρος Ρήτωρ et Υπόξυλος ποιητής: etenim Tragedie υπάργυρος, Comedie vero υποξυλος propria vox est, quam Schol. in Herniog. Aldinus p. 391. citat e Menandri Περινθ. Ουδ' αυτός είμι συν θεούς υπόξυλος: cui adidas φίλος • Phrynichi. 1. c. Quod ad σίδηρον cf. versum in Ηesych.

Λυδική λίθος σίδηρον τηλόθεν προσηγάγουαύτη γαρ σίδηρον επισπάται η δε Μαγνήτις διεσπάται την όψιν ως δοκείν αργύριον είναι.

θουριομάντεις, τους περί Λάμπωνα την γαρ εις Σύβαριν αποικίαν οι μεν Λάμπων, ανατιθέασιν, οι δε Ξενοκρίτω, οι δε τω Χαλκιδεϊ Διονύσω, οι δε Καθάριοι τω Λάκωνι, οι δε Πλησίππω Αθηναίω. Πli Καθάριοι mihi quidem sunt ignoti. Suspicor ibi latere voces οι δέκα Θουρεώται. Ita enim Schol. ad Νub. 331. Θουριομάντεις. ου τους από Θουρίου μάντεις αλλά τους εις θούριον πεμφθέντας επί το. κτίσαι αυτήν επέμφθησαν δε δέκα άνδρες. Similiter teste Schol. ad Αν. 521. Lampo fuit χρησμόλογος-ώ και την εις Σύβαριν των Αθηναίων αποικίαν ένιοι περιάπτουσιν, αυτόν ηγήσασθαι λέγοντες -συν άλλοις θ. Sed de Λάκωνι quid faciam, non liquet; etsi verbis transpositis legi potest οι δε τα Τελησίππω 'Αθηνάιω. Οι δέκα Θουρεώται: Λεύκων. Εtenim Λεύκων Αtheniensis, qui fuit illis termporibus, uti patet e Schol. ad Lysistr. 271. ubi citatur versus Comici "Ωσπερ επί της Λεύκωνος έρρει πάς ανήρ, cujus fuit et ipse Comicus, ni fallor, mentio facta est a Plutarch. 1. p.681. E. eidemque, tribui debet fabula 17pécßeis, quam Glauconis esse dicitur a scriptore argumenti ad Vespas ; neque me de sententia novet Suidas in Λεύκων" αγνός γεγονως εν τοϊς Πελοποννησιακούς: Τών δραμάτων αυτού έστι ταύτα, "Ονος Ασκοφόρος, Φράτορες. Poterant etenim Πρέσβεις atque Φράτορες esse una fabula titulo duplici; poterat quoque scriptor, unde Suidas profecit, dramatis nomen prætermittere inconsulto. Verum utcunque de Lucone statuas, noli dubitare de Tελησ ίππω: quem ridebat nescio quis apud Hephaest. p. 25."Αγ αυτ' ες οίκον τον Κλεησίππω ita corrigendus, "Αγ ουν μ' ές οίκον τον Κελησίππω: ubi άγ' ούν μ' exitmie tuetur Ηec. 373. Αν ούν μ' 'Οδυσσεύ, et Andromede Fragm. apud Ηerodian. in Αnecdot. Villoison. 11. p. 94. "Ay' ovv fu Fév: ita enim lego vice "Ayou re partim cum Porsono ad 'Toup. p. 497. Cur legi debeat in Suid. Δεύκιιν' όγ' όνος [φέρει, Δεύκων δ' όνον], exponam ad Babrie Fragmenta. Edidit. Schow. οι δε Καθάρνω τω Αάκωνι ex emend. V. Ď. apud Albert. ad Hesych. V. ipsa. Verum ille Κάθαρνος mili quidem pariter ignotus est atque Καθάριοι; illud quoque adjungo quod in tali re nulla mentio Laconis esse potuit. Colonia fuit Atheniensis.

*Ιουλος: το δασύ επισείον των γενείων και ωδή εις Δήμητρα" τους γαρ εκ πολλών δραγμάτων δεσμούς δούλους εκάλουν. Vice επίσειoν corrigit Blomfield. in Edinb. Rev. Ν. 42. p. 385. επείσιον, memor fortasse Hesychiani 'Eπίσειoν εφήβαιον" και το αιδοίον ανδρός τε και γυναικός: ubi emendatur a Toupio επείσιον e Lycophr. 1385. At probum esse potuit in Ηesychio 'Eπίσειον; potuit enim vox derivari ab éri et reiv, quod usurpat Aristoph. Nub. 1372. et exponit Photius per το λεγόμενον τους παιδίοις υπό των τροφών, όταν αυτά βούλωνται ουρήσαι. Νihil igitur habet επίσειoν in tali sensu apud Photium. Ipse vero malim 'Exloxiov : quæ poetica vox est de lanugine genas obumbrante, et Hesychio iterum restitui debet, ubi hodie legitur Επίσθιον σκέπασμα" περί τον τράχηλον : at επίσκιον σκέπασμα fuit κόμη: uti patet ex Archiloch. Fr, 26. ή δε οι κόμη "Ώμους κατεσκίαζε και μετάφρενα : neque distat Εurip. Phen. 318. σκιάζων δέραν εμάν. Εxstat επίσκιον in Εd. C. 1674. Hoc primum. Deinde τας-δέσμας corrigit BI. collato Phot. Κώμυθα: δέσμη χόρτου, emendatoque ibi δέσμην. Utramque emendationem jam suggessit Ηesych. "Ιουλοι-αι εκ των δραγμάτων δέσμαι: et Κώμυθα- δηλοί δε και δέσμην χόρτου; idem Bi. citat Schol. ad Theocrit. Ιd. IV. 18. Κώμυς· η δέσμη ήτοι δεσμάτιoν: Κρατίνος" και δε μετ' ευδήμου τρέχων κώμυθος την λοιπών έχει το στεφάνω: emendatque, si Diis placet, Κώμυθος επέχει την αλοιφήν τω στεφάνω. Αtqui scripsit Comicus συ δε μετ' ευδέσμου τρέχων Κώμυθος ήν λώτων έχεις στεφανωμάτων [Mέστην] uti auguror ex Hesych. Στεφανωμάτων λώτων: ubi Schrevel. opportune citat Athen. xv. p. 677. F. Κρατίνος-έν 'Οδυσσεϊ κέκληκε τον λώτον στεφάνωμα.

Και το του λύκου: φασί λύκον ιδόντα τον ποιμένα ή και κύνα των ποιμενικών πρόβατον εσθίοντα ειπείν, εγω τούτο εί εποίουν πόση κραυγή εγίνετο. Ιta quoque Suid. exceptο λύκαιναν pro κύνα. Αd eandem fabulam respexit Plutarch. Sympos. quem Hudson p. 222. descripsit Λύκος έδων ποιμένας εσθίοντας εν σκήνη πρόβατον εγγύς προσελθων, ηλίκος, έφη, αν ήν υμίν θόρυβος ει εγω τούτο εποίουν. Αt scripsit Socrates,

Ποιμένας ιδών ποτ' εσθίοντας εν σκήνη
Πρόβατον Λύκος προσήλθεν εγγύς, ώστ' ειπείν,

Εί τούτ' εποίουν, εγένετο αν πόση κραυγή. Καρκίνου ποιήματα. Μένανδρος Ψευδηρακλεϊ: Αίνιγματώδη ο γαρ Καρκίνος Ορέστης από Ηλίου αναγκαζόμενον ομολογήσαι ότι εμητροκτόνησεν, εποίησε δι' αινιγμάτων αποκρινόμενον. Μenandri versus fuit Αίνιγμάτωδη Καρκίνου ποιήματα. Ηoc primum. Deinde legas από θ: quo signo intelligitur Θόαντος, uti liquet abunde ex Euripidis Iph. T. Lectiones mirum in modum e siglis istiusmodi esse natas jam monuit Gaisford. ad Hesiod. Theog. 709. Dobræus vult 'Atówvos. At non ab Apolline verum a Thoante fuit Orestes se matricidam fateri coactus.

Κατακά κατακαύσει· Lege Κατεκέα: κατέκαυσε. Εxstat ευ xéas in Pac. 1133. partim ex emendatione Florentis Christiani. De participio illo vid. Pierson. ad Mær. p. 231.

Κύνα τον ώπα δοκεϊ πρώτος ονομάσαι Σωκράτης. Quid de ώπα fieri debeat nescio; video tamen legi debere συνομόσαι pro όνο

usoar. Etenim respicitur ad Socratis sacramentum; de quo vid. Schol. ad Αν. 521. et Vesp. 83. μα την Κύνα. Fortasse lanet Kuvarútex ; quo nomine derisus fuit Philostratus.

Κωραλίσκον" το μειράκιον. Κρήτες: Malim Kωραδίσκος. Ε χώρος, κώριον, κωρίδιον, καραδίσκoν, sicut e παίς, παιδίον, παιδάριον, παιδίσκη, παιδισκάριον. Ηujusmodi verba υποκοριστικά Greci amabant perdite; a nonnullis tamen abstinebant teste Photio, Παιδισκάριον" κοράσιον δ' ου λεγέται αλλά και κεκωμώδηκε Φιλιππίδης ως ξεwxóv. 'Exstat tamen xogériov in versu Aristophanis, quem Ms. Rav. conservavit in Schol. ad Ρlut. 1013. οίον νεοττίον οίον εί κοpaolov. Verum ibi nietrum postulat xopaxíoxsov: quo respexit Suide Κορακήσιον in Κορακίσκιον corrigendum. Εtenim respexit Comicus ad fabulam Æsopicam de Corvo, quem Vulpes cibo per blandimenta fraudavit.

Κωρυκαίος -- και η παροιμία, Ουδ' άρα Κορυκαίος ηκροάζετο Διώξιππος θησαύρω μη κατακούσειεν δέμας ο Κωρυκαίος αλλά μην κατακήκοα κατακολουθών ενδόθεν σου. Comici verba alii aliter emendant. Ipse lego Ούτ' άρ' ο Κωρυκαίος ηκροάζετο-μη κατακούσειεν Μίδας "Ων Κωρυκαίος Β. αλλα μην κατακήκοα Κατηκολούθουν ενδόθεν σου.

Meum oŭr åpå aliquatenus tuetur Suidas suo του δ' άρα o-mox idem μη κατακρύψεις δέμας: unde lucramur versus particularm [Τηδί] κατέκρυψα μη κατακούσειεν Μίδας: etenim fuit sermo servi, qui primus terræ commisit secretum de Midæ auribus. Meum quoque Μίδας unice tuetur Suid. Μίδας-πολλούς ωτακούστας είχεν; fuit vero ipse auritissimus. Nunc demum intelligitur Dioxippei Thesauri argumentum.

Λίαν εντος σφόδρα πόρρω. Lege Λίαν άνετώς σφοδροτέρω. Ηesych. 'Ανετώς: ανατεταλμένως Σοφοκλής Τυμπανισταίς. Lege ανατεταμένως. Vix dici potest quoties illud-τεταμενως corrumpatur. Vide tamen nonnulla exempla apud Dobræum ad Plut. 325. Exstat ανατεταμένως in Scirol. ad Choeph. 269. εντεταμένως η Herodot. 1. 18. ν. 14. V. 53. et επιτεταμένως apud Hesych. in Αιγαίων. Fuit Sophoclis versus Λίαν άνετώς και σφοδροτέρω.

Μαίμακον το χαλεπόν και δύσμαχον τραγική η λέξις. Lege Marpáxetov: respicitur ad loca similia Sophocleis in Ed. T. 177. Κρείσσον αμαιμακέτου πυρός et Ed. C. 124. αμαιμακέταν xopãy. Atqui gl. est Homerica in Od. E. 311,

Μανδαλωτόν· είδος φιλήματος, ως γιγγλιμωτών και δραπετών και έτερα. Vice δραπετόν iu Cl. J. Ν. ΧΧΧν1. p. 129. emendatur δρεπτών ex Hesych. Δρεπτόν είδος φιλήματος, ως Tηλεκλείδης: cujus verba erui possunt ex Etymol. και όπως το τε αρπαστών και το δρεπτών σκευώρηται παρά σου φίλημα legendo-κλοπάισι. Το γαρ αρπαστόν σκευωρείται παρά σου δρεπτόν τε φίλημα. In γγγλιμιωτών

« ForrigeFortsæt »